Johan Evertsen był holenderskim admirałem, który żył w latach 1600-1666. Johan był najstarszym synem Johana Evertsena, znanego jako “Kapitan Jan”, który w 1617 roku zginął niedaleko La Rochelle walcząc z francuskimi korsarzami. W podzięce dla jego zasług synowie Johana zostali mianowani porucznikami przez Admiralicję Zelandii.

Johan Evertsen junior już w wieku 18 lat został kapitanem statku. Walczył w pobliżu La Rochelle w 1625 roku pod dowództwem Willema de Zoete, a w 1626 i 1627 roku brał udział w kampanii przeciwko Berberom, dowodzonej przez Laurensa Reaela. W latach 1628-1636 wyróżnił się w walce przeciwko hiszpańskim korsarzom z Dunkierki. Między innymi uchronił przed przejęciem dowodzoną przez Pieta Heina flotę, wiozącą skarby zdobyte na Hiszpanach. Zdołał też pochwycić sławnego pirata Jacoba Collaerta i odegrał ważną rolę w holenderskim zwycięstwie w ​​bitwie pod Slaak przeciwko Hiszpanom.

W 1637 roku Evertsen został wiceadmirałem, a w 1639 roku w bitwie pod Downs otrzymał komendę nad holenderską eskadrą, która zniszczyła portugalski okręt “Santa Teresa”. W wyniku tej bitwy wszedł w konflikt z Wittem Corneliszoonem de Withem. Skutkowało to tym, że nie powierzano mu dowództwa w bitwach przez kilka kolejnych lat.

W momencie wybuchu pierwszej wojny angielsko-holenderskiej Johan Evertsen wciąż pozostawał na bocznym torze zgodnie z decyzją Witta de Witha, który uważał go za monarchistę. Jednak po porażce de Witha w bitwie pod Kentish Knock i zastąpieniu go przez Maartena Trompa, Johan Evertsen został przywrócony jako dowódca eskadry i pomógł odnieść zwycięstwo w ​​bitwie pod Dungeness, ocalając flagowy okręt Trompa podczas angielskiego ataku. Następnie walczył w 1653 roku w przegranej bitwie morskiej pod Portland i bitwie na płyciźnie Gabbard. Finałowa walka tej wojny, która rozegrała się pod Scheveningen, była również dla Holendrów przegrana, a Tromp został zabity. Statek Evertsena był tak bardzo uszkodzony, że musiał on się wycofać i pozostawić dowództwo de Withowi. Evertsen został oskarżony przez de Witha o tchórzostwo i nie otrzymał żadnego dowództwa przez następne 5 lat. Dopiero w maju 1659 roku, po śmierci de Witha, Evertsen popłynął pod Michielem de Ruyterem we flocie, która wspomagała Jacoba van Wassenaera Obdama w odzyskaniu wysp duńskich.

Evertsen zmarł w 1666 roku, w wyniku ran odniesionych w bitwie pod North Foreland.