Stek z tuńczyka

Trudno sobie wyobrazić i zażyczyć bardziej sprzyjający wiatr. Wiało jak marzenie – z baksztagu. Jacht z lekkością przecinał niewielkie fale. Kilwater za rufą kreślił prostą, lekko spienioną linię. Gdzieś w tyle, na horyzoncie majaczyła sylwetka Marittimo, niewielkiej wyspy, którą opuścili parę godzin temu. Celem była Favignana, wyspa o kształcie motyla.

To tu odbywają się masowe połowy tuńczyka zwane „la matanza”. Na szczęście to okrutne widowisko, podczas którego wody zatoki w pobliżu miasta nabierają koloru krwiście czerwonego odbyło się parę dni wcześniej. Teraz wystarczyło zbliżyć się do portu, aby ujrzeć zatokę i nabrzeże niewielkiej mariny. Było w niej tłoczno, dostrzegli jednak wolne miejsce pomiędzy dwoma niewielkimi jachtami. Gdy wreszcie zacumowali, zaczęli oglądać okolicę. To co zwracało uwagę, to zabudowania w kształcie hangarów otaczające zatokę. To zapewne w tych miejscach sprawiano złowione tuńczyki. W mieście na każdym kroku można było dostrzec malowidła przedstawiające te ryby, pełno też było straganów i sklepików oferujących przeróżne z nich przetwory. Nie było wyjścia – w takim miejscu należy tuńczyka spróbować. Kupili piękny świeży stek, bulwę fenkuła, woreczek solonych kaparów – to również specjalność tej wyspy – i wrócili na pokład. Po chwili z kambuza zaczął się wydobywać smakowity zapach smażonej ryby.