Ta bardzo krwawa bitwa morska została stoczona w 655 roku pomiędzy flotami muzułmańskich Arabów, pod wodzą Abdullaha ibn Saad i Cesarstwa Bizantyjskiego, którego siłami dowodził sam cesarz, Konstans II. Wrogie armie spotkały się u wybrzeży Licji - krainy historycznej w południowo-zachodniej części Azji Mniejszej, w dzisiejszej Turcji. Według IX-wiecznego kronikarza Teofana Wyznawcy, cesarz miał sen, który oznaczał, że szala zwycięstwa przechyli się na stronę jego wrogów.

Flota bizantyjska miała od 500 do 1000 okrętów, natomiast siły muzułmańskie liczyły zaledwie 200 jednostek pływających. Bitwę rozpoczął ostrzał łuczników, jednak nie wyrządził większych szkód po żadnej ze stron. Po pewnym czasie okręty wrogów zbliżyły się do siebie tak bardzo, że zderzyły się burtami. Maszty jednostek znalazły się bardzo blisko siebie, chwilami nawet stykając się szczytami, przez co bitwa przeszła do historii jako That Al-Sawari - Bitwa Masztów. W walce wręcz zdecydowaną przewagę mieli muzułmanie. Zażarty bój był prowadzony przy użyciu szabel i sztyletów, a morze bardzo szybko zaczerwieniło się od krwi. Wojska Konstansa II odniosły porażkę, a sam cesarz salwował się ucieczką z pola bitwy w przebraniu jednego ze swoich oficerów. Straty były jednak duże po obu stronach.

Przez następne 400 lat po Bitwie Masztów Morze Śródziemne stało się polem walk pomiędzy chrześcijanami a wyznawcami islamu.